Παναγιώτης Φανιός
Παναγιώτης Φανιός
  • 2
  • 1 734

Comments

  • Παναγιώτης Φανιός

    Μας ψάχνεις με το κυάλι. Ερχόμαστε 1000 και συ, Πατρίδα, διαλέγεις 100. Δεν είμαστε συνηθισμένοι άνθρωποι. Είμαστε άντρες που πηδάμε από την ράμπα του ελικοπτέρου ή από την πόρτα του αεροπλάνου μέρα ή νύχτα μ’ ένα πανί στην πλάτη. Άντρες που στην εκπαίδευση θα σπάσουμε χέρια, πόδια, κεφάλια, θα μείνουμε ανάπηροι ή θα μας κλάψει η μάνα μας από «αστοχία υλικού» ή μια μαλακία της στιγμής. Στις επιχειρήσεις θα φάμε τις ριπές από τα όπλα των εχθρών, των μαφιόζων και των ναρκεμπόρων, θα σκαρφαλώσουμε στα βράχια, θα σπάσουμε πόρτες να μπουκάρουμε σε κτίρια ή θα αναρριχηθούμε στα πλοία να εξουδετερώσουμε τρομοκράτες. Μας έχεις σε ετοιμότητα για να μας στείλεις στην Κύπρο ή όπου αλλού θα τα βρεις σκούρα. Άντρες που χωρίς να τρέμουν τα χέρια μας θα φτιάξουμε ή θα εξουδετερώσουμε βόμβες, θα διατηρήσουμε την ψυχραιμία μας κάτω από εχθρικό πυρ και θα ανταποδώσουμε εύστοχα. Κύρια ανταμοιβή μας το μπράβο του Λοχαγού και του Διοικητή μας, το δικαίωμα να φοράμε τα διακριτικά και τον μπερέ μας, αφού φτύσαμε αίμα και κινδυνέψαμε. Ναι, οι άνδρες των Ειδικών Δυνάμεων δεν σηκώνουμε πολλά - πολλά. Από γαλλικά, πιάνο και μπαλέτο ΔΕΝ. Μπορούμε όμως να συνεχίσουμε εκεί που οι άλλοι τα φτύνουν. Έχουμε σιδερένια πειθαρχία και μπορούμε να σου φυτέψουμε μια σφαίρα στο δόξα πατρί από μεγάλη απόσταση. Μπορούμε να τρέχουμε ΠΟΛΛΟΥΣ γύρους στο στίβο ή να περπατάμε φορτωμένοι 80 χιλιόμετρα με στάσεις λίγων λεπτών, να βουτάμε στη λάσπη και τα βρωμόνερα, να διαβιούμε επί μέρες πεινασμένοι, διψασμένοι μέσα στο χιόνι ή στο λιοπύρι αλλά να ΜΗΝ ΕΓΚΑΤΑΛΕΙΠΟΥΜΕ τα όπλα, τους συντρόφους, την Αποστολή. Αγαπάμε τη Σημαία, την Πατρίδα, τα όπλα, την στολή μας, το «ζευγάρι» μας στην εκπαίδευση. Είμαστε πιστοί, επιθετικοί, έχουμε αυξημένο αίσθημα τιμής. Όλες οι Ειδικές Δυνάμεις, Καταδρομείς, Καταδρομείς - Αλεξιπτωτιστές, Πεζοναύτες, Αμφίβιοι, του Στρατού, του Ναυτικού ή των Σωμάτων Ασφαλείας, έτσι είναι. Έτσι είμαστε. Αγαπάμε τους συντρόφους μας, τους νοιαζόμαστε. Όπου κι αν συναντηθούμε, ακόμη κι άγνωστοι, γινόμαστε φίλοι, μας ενώνει το «Πνεύμα Μονάδος», οι κοινοί κίνδυνοι του Εθελοντή. Βοηθάμε ο ένας τον άλλο κι ένα μικρό σήμα στο πέτο κατεδαφίζει σε δευτερόλεπτα τα κοινωνικά τείχη. Ε, ναι, κορίτσια, είμαστε τσαμπουκάδες, επιθετικοί, περήφανοι. Και ναι, στα στρατόπεδα μας κατά την εκπαίδευση φωνάζουμε συνθήματα, που δεν έχουν σχέση με την ειρήνη και την παγκόσμια αδερφοσύνη, γιατί στον πραγματικό κόσμο ο εχθρός έχει όνομα. Γιατί δεν προετοιμαζόμαστε να κεντήσουμε ή να μοιράσουμε γαρύφαλλα. Επικρατέειν ή απόλλυσθαι. Γκέγκε; Να νικήσουμε ή να πεθάνουμε. Και κάποιοι από μας σκοτώνονται, ή μένουν ανάπηροι. Στον πόλεμο ή την εκπαίδευση. Στην Εθνική Άμυνα ή στην Δημόσια Ασφάλεια, σε κάποιους από μας «κληρώνει» ο Χάρος ή το σακατιλίκι.

  • ΕΙΡΗΝΗ ΜΗΝΟΥ

    ΚΑΙ ΕΓΩ Σ'ΑΓΑΠΑΩ ΠΑΡΑ ΠΟΛΥ ΠΟΛΥ....ΕΙΣΑΙ ΤΑ ΠΑΝΤΑ ΓΙΑ ΜΕΝΑ!

  • Παναγιώτης Φανιός

    ΣΑΓΑΠΩ !!!!!